Onur’sal

Düşündüm de bebekken bır reklam filminde oynasaydım, örneğin önce bakteri dolu sonra hijyenik yerlerde eblek eblek emekleyen bir bebek ya da çişinin altbezi tarafından emilerek poposunu tahris etmediği poposuna vurulan şaplaklarla ispat edilen bir bebek olsaydım, büyüyünce insanlar arasinda otorite kurabilir miydim? Yani ne biliyim 40 yaşına gelince “Onur abi çişini yapıp yapıp popon kuru kalıyo mu?” diye dalga geçilmesinden hoşlanmazdim. İyi ki oynamadım.

Timpaninin Titreşimindeki Solucan

Delikleri yeşil, mora kaçmış kaplumbağanın
Ve gözlerinde soğan kömürlüğünde bir lavabo
Uykumuz burnumuzdan akıyor usulca
Körpe soğuğunda dondurma külahının

Halıyı yalamak elimizdeyse eğer
Deşebiliriz benliğimizin helezonik örtüsünü
Davlumbaz ısıtmaz ama ürpertir
Son dokunuşuyla pencerenin

Gitmediğim, kalmadığım köyü sahiplenmek prensibim değildir

En azından ihtiyar heyetinin bir kahvesini içmek lazım, değil mi?

- Hımm, bir süredur dergahımızda çile çekersin, kırdığın odunlar bini aştı. Diğer müridlerin dediğine göre uyum sorunun varmış amma seni bir imtihandan geçirmenin vakti geldi…

- Kulunuz bundan onur duyar Tiktak Emre hazretleri.

- İyi o zaman, söyle bakalım bir ocağı harlı tutmak mı zordur, cayırdayarak yanan bir ormanı söndürmek mi? Git düşün cevabını getir.

(more…)

Kendimi bazen şanssız hissediyorum. Hani dişlerimi sıradan diş macunuyla fırçalamış, çamaşırlarını herhangi bir pahalı deterjanla, saçlarını diğer şampuanla yıkamış gibi… Hep çamaşır suyundan çok öte olmayan bir beyazlatıcı kullanıyormuşum gibi sanki. Ne biliyim, bazen “Cif Likit Jel nerdesin?” diye bağırasım geliyor ama bütün sorunlarımı şipşak çözecek birileri yok gibi… Hani paramı hep çok kazandırmayan bankalara yatırıyormuşum gibi… Hatta bazen sirkeye atılan yumurtanın İpana ile fırçalanmayan yüzüymüşüm gibi hissediyorum.

Şimdi diyelim ki ben bir özlü söz uydurdum ve söyledim; örneğin:
“Zurnası bol köyün düğünü eksik olmaz”.
Anlamı önemli değil. Diyelim ki ben bunu size bu şekilde söyledim. Ne yaparsınız? “Adam yine uçmuş” der güler geçersiniz.

Bir de şöyle söyleyeyim:
“Rahmetli büyükbabam derdi ki ‘Zurnası bol köyün düğünü eksik olmaz’ “
ya da
“Bir Çin atasözü der ki ‘Teng-wu’su bol köyün düğünü eksik olmaz’”
Ne yaparsınız? Saygı duyar “helal” falan dersiniz. Neden bu çifte standart? Bu ülkede genç atasözcülere gereken önem verilmiyor kanaatimce…