Çoğunuz aşağıdaki gibi dolandırıcılık e-postaları almışsınızdır.
Biz şu anda bizim metu.edu.tr Veri Tabanı yükseltiyorsanız, Bu yükseltmek için metu.edu.tr hesabınızı kapatabilirsiniz,senin metu.edu.tr hesap korumak için, ileri lütfen Kullanıcı Adı ve Şifre E-posta ile customercare hizmetleri:
….@att.net
Haziran’a kadar kalacağım Kıbrıs’ta arabanın son derece elzem olduğunu öğrenince arabamla gitmeye karar verdim. Eziyetli olduğunu öğrenmiştim ama deneyimlemiş de oldum. 
. Artık ibret mi dersiniz fayda mı dersiniz bu deneyimlerimi paylaşmak istiyorum. İşte ayrıntılar…
(more…)
Günlüğümü uzun süredir ihmal ettim. Yaz boyunca doğru dürüst bir yazı yazmamışım.Kısa kısa özetleyeyim. Önce Moldova.
Bu yaz Moldova’ya gittim. Balkan bilgisayar olimpiyatı Kişniev’de düzenlendi. 4.5 milyon nüfusu olan, bunun 1 küsür milyonu başkentinde yaşayan, onun dışında da doğru dürüst şehri olmayan SSCB içinde de ezilmiş yoksul kalmış bir ülke . Ama kendi içinde bir sevimliliği var. Ruslardan kurtulduklarına seviniyorlar. Aynı dili konuştukları Romanya’yla dirsek teması içindeler. İnsanları oldukça sıcak kanlı.
Tabi “Moldova’ya gittim” deyince herkesin yüzünde yaramaz bir gülümseme oluşuyor. Evet, kızları çok güzel. Koşuşturma içinde alemlere dalamadık (bi de şort olayı var tabi ). Ama eşe dosta gösterecek birşey olsun diye rehber kızlardan birisine rica ettim. Buyrun, Nadya ve ben. Gözlemlediğim birşey de 23-24 yaş altı kız nüfusu (en azından sokakta) çok fazla iken daha yaşlı kadınların ortalıkta olmayışıydı (müzdaripmişim gibi söyledim ama esas amacım bir tespit). Utandığımdan soramadım ama tahminim çoğunun yurtdışında çalıştığı. Zaten İstanbul Kişniev uçağındaki Moldova’lı kadın ve çocuklar sular gibi Türkçe konuşuyordu. Buradan önemli bir ihraç kaleminin insan olduğunu anlamış olduk. Zaten ülke ekonomisi yurtdışında işçi, temizlikçi vb. çalışanların gönderdikleri parayla ayakta duruyormuş.
Diğer (!) bir ihraç maddesi de şarap. Zaten başka birşey de yok. Purcari diye bir markanın tesisine götürdüler. Son derece güzel şarapları var. 19. yy.da kimsenin bilmediği küçük bir çiftlikken uluslarası bir yarışmada altın madalya almışlar. Ondan sonra da ünleri devam etmiş. 1984′te İngiliz Kraliçe’sinin resepsiyonunda şarap vermişler. Fotoğraftaki 4 şarap 1940′lardan kalma, fiyatını bilemiyorum ama çalsam mı diye düşünmedim değil . Türkiye’de 35-40 liraya alamıyacağınız şarapları 7 liraya neredeyse hibe ediyorlardı. Malesef kasayla taşıma olasılığım yoktu 2-3 şişeyle yetindim. 
aşağıdaki yazı bizim Kovan laboratuvarının gazetelerde çıkan haberlerden birine İnternet’ten yapılmış:
Otomatik kontrol mefhumu oldukça önemli.Artık insanlık öyle bir hale geldi ki birbirlerini öldürme yarışına giren modern entel toplumu yüzünden otomataya girmemek yazık olurdu.insanlar arayış içindeler mor ötesi,kızıl ötesi derken artık galaksiler arası haberleşmeye kadar gidiyor.Bir mor ötesi ampül bağlıyor ses titreşimlerini aynen gönderiyor.Temel bilimler çok önemli.Periyodik cetvel,spektrum tablosu bunlar inanılmaz bir hazine.İnsanoğlunun bilgi hazinesi kimsenin tekelinde kalmamalı,yayılmalı.
Kesinlikle süper . Organize yapay zekayla ilgili çok değerli çalışmalar yapan bir laboratuvarın bütün çalışmasını aslen pek alakalı olmayan “mayın temizleme”ye indirgeyen habercilere mi yoksa bu yorumu ve diğer yorumları yapanlara mı güleyim bilmiyorum. Sonuçta ülkenin bilime bakışı komik, hatta trajikomik
Sanırım şenlikte bu sene bir yaş rekoru kırdık. Değerli arkadaşım ve asistanım Tuna’yla “GCompris: Çocuklar İçin Eğitici Özgür Oyunlar” adlı bir seminer verdik. Ben sıkıcı kısmı yapıp projeyi vs. anlattım Tuna da bilmeyenler için oyunları gösterdi.
Tuna 2002 doğumlu, 5 yaşında ve 2 yaşından beri GCompris oynuyor. Bir kurtarma operasyonu için annesinin dizüstü bilgisayarına acilen Linux kurup onun üzerinde ppracer gibi oyunlarla birlikte GCompris’le tanıştırdım. Uzun süredir de bayağı idare etti. Malesef artık Zoo Tycon gibi boyundan büyük oyunlara merak saldı. Eskisi kadar oynamıyor ama arada bir bakmayı ihmal etmiyor.
Seminerden sonra Tuna biraz bozulmuş “ben sayı toplamayı da gösterecektim, ben sözcük bulmayı da gösterecektim. Onur bana göstertmedi” diye. . Eh kısmetse başka zaman…
Şenlikte bir oturumda branda boyamış olmam gündeme geldi. Meraklısına hikayesi…
Brandanın orijinal tasarımı:
Branda hazırlanıp kapılara asılmak üzere onaya gittiğinde ODTÜ logosunun içi saydam olduğu için geri plan renginde kalmış. Üniversitemin duyarlı (!) kişilikleri daha önce bu konuda iç hizmetlerin başının etini yemiş olsa gerek ki brandayı geri çevirdiler.
Alelacele çözüm bulmak için biraz debelendikten sonra “daksille olmaz, yağlı boya lazım” dendi. Sevgili öğrenci işleri sekreterimiz Perihan’ın gazıyla yağlı boya, kağıt bant , makas ve fırça marifetiyle logonun kırmızı kısımlarını bantlayarak geri kalanını boyadım:
Fakat akşam mesai saati geçince sabaha kadar kurumaya bıraktım ve sabah açtım:
Malesef bandın altına sızan boya sağa sola da bulaşmayı ihmal etmemişti. Neyse yine alelacele tiner bulup kenarları rotuşlandı ve tertemiz hale getirildi. 2 Mayıs sabah 9:45 itibariyle afişleri iç hizmetlere ilettim. “Şoför gelince hemen astıralım” yanıtını aldım.
Bütün bu koşuşturmacanın ardından kapıda brandalar asılmıştır iç huzuruyla diğer işlerle uğraşırken brandaların asılmadığı haberi geldi. Nilgün sorduğunda “biz onları etkinlik başladığı gün asıyoruz. Gece yarısı asacağız” yanıtını aldık >:-(. Brandamız Sindrella’nın aracının balkabağı olmasını müteakiben göndere nihayet çekildi.
Asıldıktan sonra beğenilerini sunanlara teşekkür eder, her türlü boya badana işlerinizde titiz işçiliğimiz ve uygun fiyatlarımızla hizmetinizde olduğumuzu birkez daha belirtiriz.
Bu sabah Cumhuriyet Gezi ekinde Budapeşte ile ilgili Nevin Tamer’e ait bir yazı vardı. Şöyle bir bakarken resimlerden birisi son derece tanıdık geldi.
Aşağıdaki resim dergiden:
Ben de günlüğüme bir budapeşte yazısı yazmıştım. Aşağıdaki resim de bu yazıya koyduğum Budapeşte resmim:
Dikkatli bakınca resimlerin farklı olduğu hemen anlaşılıyor . Bundan ne ders aldık:
Bu gece, yani ben bu satırları yazdıktan birkaç saat sonra saatler geri alınacak. Benim de aklıma yıllar önce seyrettiğim bir film geldi. Claude Le Louch’un “Il y a des jours… et des lunes”, “Günler vardı… ve aylar” adlı filminde yaşlı bir adam vardı. Anımsadığım kadarıyla şöyle birşey diyordu:
Benim ölümüm yakın. Az zamanım kaldı. Bundan sonra kaç bahar daha yaşarım bilmem. Baharın en güzel zamanında benden 1 saat alıyorlar, o saati sonbaharın karanlık günlerinde geri veriyorlar. Benim baharımdan bir saat çalıyorlar…
Ne denir? Allah iyiliğini versin denir .
Evet. GCompris’le ilgili bir sürpriz daha yakında demiştim. İşte hazır http://sehitoglu.web.tr/gcompris-geography-turkey_districts.tar.gz adresinden indirebilirsiniz.
Bu dosyayı /usr/share/gcompris/boards altında açarsanız coğrafya oyununda 7. düzeyde Türkiye haritası karşınıza çıkıyor. Önce doğu illerini, sonra batı illerini, sonra da bütün Türkiye illerini haritaya yerleştiriyorsunuz.
Çocuğu olmayıp benim gibi 71-73 ilde kalmış olanlara da şiddetle öneririm .
GCompris’i Tuna (Meltem’in oğlu) bilgisayara merak saldığında onu Windows yerine nasıl Linux kullanmaya ikna ederim çabalarım sırasında keşfettim. Tuna’ya gösterdikten sonra da çok sevdi ve daha iki yaşındayken kısa zamanda boyundan büyük işler yapar oldu. Örneğin Amerika, Avrupa ve hatta bu sene yeni çıkan Afrika haritasına bütün ülkeleri yerleştirebiliyor. Hatta önümüzdeki sene şenlikte Tuna’yla beraber bir “gcompris” tanıtımı yapabiliriz.
(more…)